Idske de Vries test VW Passat Variant

‘Ideaal voor zaken en kids’. In Haarlem had ze geen auto nodig, want daar deed ze alles op de fiets. Maar sinds 1 februari 2012 werkt Mr. Idske de Vries (30) in Joure bij Alderse Baas Advocaten. Ze woont in Lemmer en dus was er een auto nodig: De Vries kocht een donkerblauwe Mini Cooper. “Een leuk model, niet te groot en lekker stoer”, vat de geboren Friezin samen. De jonge advocaat heeft zich gespecialiseerd in ondernemingsrecht en arbeidsrecht en heeft het uitstekend naar haar zin bij Alderse Baas, het in de regio gerenommeerde advocatenkantoor dat zich richt op het midden- en kleinbedrijf en particulieren, maar ook steeds meer grote ondernemingen bedient. Op deze testdag krijgt ze een Volkswagen Passat Variant mee. “Vergeleken met deze Passat is mijn Mini wat compacter”, beschrijft De Vries. “De Passat ligt lekker en rustig op de weg. Hij is flink groot, rijdt heerlijk en zit comfortabel. Ik vind de ingebouwde navigatie en de parkeersensoren handig. De auto is niet te patserig en dat kan belangrijk zijn als hij als zakenauto wordt gebruikt. Zelf heb ik geen kinderen, maar ik kan me goed voorstellen dat dit een ideale gezinsauto is die je bijvoorbeeld kunt combineren met zakelijk gebruik.”

Rechter Christine Koelman sprak hem vrij, omdat ze vond dat er sprake was van een samenloop van omstandigheden. De man heeft boogschieten als hobby en was die dag op zijn erf aan het oefenen, toen de kat plotseling voor zijn schietschijf langs liep. Blind toeval, volgens officier van justitie Meine Geerds. De kat is behandeld en leeft nog. Volgens de eigenaren van het dier is de schutter een kattenhater. Maar een hater is nog geen moordenaar, zei advocaat Wierd Veenstra. Omdat de schutter is vrijgesproken, krijgen de buren de kosten van de dierenarts, €155, niet terug.

Bron: Leeuwarder Courant

Maar wat is nu anciënniteit? Volgens de Dikke van Dale is de letterlijke betekenis: rangorde naar diensttijd. Als we kijken naar de richtlijn van het UWV, de toelichting op de kantonrechtersformule en de jurisprudentie is op een aantal gebieden een duidelijk beeld te schetsen. Zo telt zowel bij het UWV als bij de berekening van de A-factor de anciënniteit bij een doorstart na faillissement niet door en geldt voor zowel het UWV als de kantonrechter dat zij bij een overgang van onderneming de anciënniteit bij de overdrager wèl meetellen.

Anders ligt het bij detacheringen of uitzendovereenkomsten bij een werkgever voorafgaand aan een rechtstreeks dienstverband. Het UWV neemt die tijd wel mee voor het bepalen van de ontslagvolgorde, voor de A-factor telt deze diensttijd niet mee.

Moeilijk en niet eenduidig wordt het in het geval van een korte onderbreking en bij een overstap naar een gelieerde partij.

Soms doet het zich voor dat een werknemer besluit naar een andere werkgever over te stappen, spijt krijgt en op het nest terugkeert. Wanneer in een later stadium alsnog wordt ontbonden, tellen dan de dienstjaren uit het eerdere dienstverband mee? De rechtspraak is niet eenduidig. Soms wordt bij een onderbreking van maar twee maanden al een geheel nieuwe start gegeven (daar was de werkneemster zelf vrijwillig weggegaan), soms worden de jaren na een onderbreking van vijf maanden toch gewoon meegeteld. Een duidelijke lijn is er niet te geven.

Een ander voorbeeld waarin kantonrechters verschillend beslisten is bij de Rabobank. Deze organisatie bestaat feitelijk uit allemaal op zichzelf staande coöperaties. Strikt juridisch behelst een overstap naar een ander filiaal dus een overstap naar een volstrekt andere werkgever. In die lijn heeft ook een aantal kantonrechters beslist; voorliggende dienstjaren telden niet mee bij vertrek bij het latere filiaal. Er zijn andere kantonrechters die zeggen dat de Rabobank één organisatie is, ieder onderdeel landelijk dezelfde bedrijfs-CAO heeft en er een gemeenschappelijke jaarrekening wordt gepresenteerd hetgeen voor die kantonrechters nu juist aanleiding was om dienstjaren bij eerdere filialen wel mee te tellen. Ook in deze situatie is dus niet op voorhand te zeggen hoe wordt omgegaan met anciënniteit.

In dit artikel is voor deze twee situaties helaas geen duidelijkheid te scheppen. De bedoeling is u er op te attenderen dat dit een niet te onderschatten probleem kan opleveren waar u op bedacht moet zijn. Het loont wellicht de moeite om in dergelijke omstandigheden de recentere jurisprudentie te bekijken en te bezien of u wellicht het voor u aantrekkelijke kanton kunt inschakelen.

Anciënniteit moet overigens niet worden verward met de ketenregeling, waardoor een vast dienstverband ontstaat wanneer meer dan drie tijdelijke contracten elkaar opvolgen of een reeks arbeidsovereenkomsten een periode van 36 maanden overschrijdt. De werkneemster uit het voorbeeld hierboven, die na twee maanden terug komt bij haar oorspronkelijke werkgever, zet de keten gewoon door omdat de onderbreking korter was dan drie maanden.

Mr. A.C.F. Mank-Zwerver,

Mr. N.N. Boonstra,

Mr. J.A.M. Bijlholt of

Mr. I. de Vries.

Dit artikel gaat over scheefliggende of ongelijk liggende trottoirtegels en stenen in het wegdek waardoor de voetganger struikelt en valt. Bij een geringe verzwikking of een schaafwond op de knie en handen is de schade te gering om te verhalen. Maar andere voorbeelden liegen er niet om. Ze kunnen resulteren in tijdelijke of zelfs blijvende arbeidsongeschiktheid. Ofwel, het kan u immens in uw inkomen aantasten. Dan laten we de eventuele kosten van tijdelijke of zelfs blijvende hulp en verzorging maar terzijde. Ook de restpost, smartengeld, blijft onbesproken omdat die vaak in het niet valt bij de eerder genoemde schadeposten. Maar wanneer kan de schade nu eigenlijk verhaald worden en op wie?

Eerst moet bezien worden wie verantwoordelijk is voor de kwaliteit van het wegdek of het trottoir. Dat is de wegbeheerder en meestal is dat de gemeente waar de weg is gelegen. Vervolgens moet beoordeeld worden of het wegdek voldeed aan de eisen die men daaraan in de gegeven omstandigheden mag stellen. De eis wordt niet gesteld dat een trottoir altijd volledig egaal is. Maar dat wil nog niet zeggen dat de voetganger bedacht hoeft te zijn op grote hoogteverschillen. Maar waar ligt de grens tussen acceptabel en toerekenbaar fout?

De rechter oordeelde dat 3 centimeter of meer hoogteverschil “ernstig” is. De gemeente verweerde zich in zo’n kwestie (waar het hoogteverschil 4 a 5 centimeter was) bij de rechter met de stelling dat ze niet wist dat daar op die plek de boel scheef lag want dan had ze het meteen hersteld. Immers, na het ongeval heeft de gemeente het trottoir ook “meteen adequaat hersteld”. De rechter oordeelde dat dit verweer alleen maar de stelling van het slachtoffer ondersteunde dat er sprake was van een gebrek aan het trottoir. Onbekendheid bij de gemeente met het gebrek betekent niet dat de gemeente niet aansprakelijk is voor gebreken in het wegdek. Vervolgens probeerde de gemeente het grootste deel van de schade toch weer af te wentelen op het slachtoffer wegens eigen schuld. Het slachtoffer zou onvoldoende hebben opgelet, het was in de buurt van haar woning en dus wist ze of kon weten dat het daar scheef lag. Tevergeefs.

Omdat de rest van het trottoir in de nabije omgeving goed was, hoefde het slachtoffer juist niet bedacht te zijn op een plotseling hoogteverschil. Het slachtoffer woonde er nog maar kort en ze liep een andere dan de gebruikelijke route. De gemeente (lees: haar verzekeringsmaatschappij) suggereerde nog dat het slachtoffer al wandelende in gesprek was en daardoor “niet de waakzaamheid had betracht die van haar verlangd kon worden”. Ook tevergeefs want het bleek een niet onderbouwde suggestie.

Tot slot nog dit. Kijk veiligheidshalve waar u loopt, want voorkomen is beter dan genezen. Mocht het toch mis lopen, maak onmiddellijk meerdere foto’s van het wegdek, liefst met een duimstok erbij om zodoende naderhand te kunnen bewijzen dat het gebrek 3 centimeter of meer en dus “ernstig” was. Te meer nu gemeenten vaak razendsnel het gebrek herstellen waarna u niet meer kunt bewijzen dat het hoogteverschil “ernstig” was.

Mr. I. de Vries

De werkgeversaansprakelijkheid strekt zich dus ook uit tot personen die buiten dienstbetrekking voor opdrachtgever werkzaamheden verrichten in uitoefening van diens beroep of bedrijf. Hiermee scherpt de Hoge Raad de zorgplicht van werkgevers bij bedrijfsongevallen verder aan.

De wet stelt al duidelijk dat nalatige werkgevers ook aansprakelijk zijn voor bedrijfsongevallen van personen die bij hen werken, maar elders in loondienst zijn, zoals uitzendkrachten. Dat is volgens de Hoge Raad dus nu ook het geval voor ZZP’ers die zonder arbeidscontract in opdracht werken.

Mr. A.C.F. Mank-Zwerver,

Mr. N.N. Boonstra,

Mr. J.A.M. Bijlholt en

Mr. I. de Vries.

De wet beschermt zowel consumenten als bedrijven tegen buitensporig hoge incassokosten. Bij rekeningen onder de 2.500 euro mag ten hoogste 15 procent van dat bedrag aan vorderingskosten worden gerekend, met een minimum van 40 euro. Over de volgende 2500 euro bedraagt de vergoeding maximaal 10 procent. Dit daalt verder naar 5 procent over de volgende 5000 euro en tot 1 procent daarboven.

Vanuit de incassobranche is er veel kritiek geweest op de plannen. Zo zou het niet meer rendabel zijn om achter kleine bedragen aan te gaan, waardoor deze zaken voor de rechter zullen komen. Bij gerechtelijke trajecten blijft namelijk wel de mogelijkheid bestaan alle gemaakte kosten te verhalen. De branche schetste dat het gerechtelijk apparaat hierdoor overbelast zal raken en dat consumenten op kosten worden gejaagd. Het kabinet stelt echter dat voor 40 euro wel degelijk een rekening geïnd kan worden.

(bron: ANP)

Mr. N.N. Boonstra of

Mr. M.J. Oudman.

Een werkgever en een personeelsvertegenwoordiging (Pvt) hebben overeenstemming bereikt over een nieuw personeelsreglement. In dit reglement zijn onder andere de bepalingen over de overwerkvergoedingen bij uitzending naar het buitenland veranderd. In het reglement was al eerder een eenzijdig wijzigingsbeding opgenomen. Zo is de directie van het bedrijf gelegitimeerd in overleg met de Pvt wijzigingen aan te brengen, wanneer daar goede redenen aan ten grondslag liggen.

­

Verder heeft het bedrijf overleg gevoerd met de FNV Bondgenoten en CNV Bedrijvenbond en net werkgeversvereniging FME-CWM, nadat de Pvt het nieuwe reglement had goedgekeurd. De vakbonden zouden geen actie ondernemen om het nieuwe personeelreglement te ondermijnen, maar vonden wel dat het een individuele werknemer vrij stond om het nieuwe personeelsreglement aan te vechten.

Voor een servicemedewerker van het bedrijf pakken de veranderingen in het reglement financieel gezien zeer problematisch uit. De medewerker die vaak werkzaamheden verricht in Aziatische landen en soms meerdere dagen op pad is voor de werkgever, moet twintig tot dertig procent van zijn inkomen inleveren onder het nieuwe regime. De financiële vergoedingen voor korte dienstreizen, overwerk en uitzending naar het buitenland zijn door de werkgever onder de loep genomen en fors gekort. De werknemer stelt dat zijn werkgever niet eenzijdig deze arbeidsvoorwaarden mocht wijzigen vanwege de verregaande negatieve financiële consequentie.

Voorstel werkgever: gefaseerd afbouwen

De werkgever zegt echter dat de aanhoudende verliezen (die de continuïteit van het bedrijf zodanig bedreigden dat faillissement tot de mogelijkheden behoorde), de reden is geweest om onder andere dit personeelsreglement te wijzigen. Toch stelt de werkgever voor om de in het geding zijnde toeslagenregeling voor de werknemer gefaseerd af te bouwen. Dit zou betekenen dat de werknemer niet in één keer een grote financiële aderlating zou moeten doen. De werknemer weigert echter dit voorstel, waarop de kantonrechter zich er over buigt.

Bedrijfsbelang boven werknemersbelang

De kantonrechter oordeelt eerst over het eenzijdig wijzigingsbeding. Het is volgens de rechter duidelijk dat in een periode van zwaar weer de werkgever over mag gaan tot wijziging van de arbeidsvoorwaarden zoals dit ook in het (oude) personeelsreglement was afgesproken. Wanneer een werkgever zwaarwichtige belangen heeft (in dit geval het afwenden van een faillissement), dan moeten de belangen van een werknemer naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid daar voor wijken.

­

De kantonrechter acht het aannemelijk dat door de sterke bedrijfsverliezen de werkgever deze noodmaatregel moest nemen. Ook de instemming van de personeelsvertegenwoordiging is voor de rechter een signaal dat er naar redelijke maatstaven een verstandig besluit is genomen.

Overgangsregeling op zijn plaats

Wel is de kantonrechter van mening dat een overgangsregeling op zijn plaats is. Zo vindt de kantonrechter dat de afbouw van de bestaande naar de nieuwe regeling over een tijdbestek van twee jaar moet plaatsvinden. Het eerste jaar kan de werknemer nog aanspraak maken op 50 procent van de oude regeling. Het tweede jaar nog maar 25 procent. Daarmee kan de werknemer wennen aan zijn toekomstige financiële situatie en wordt niet in één klap een deel van zijn salaris gekort. De rechter vond dan ook dat een dergelijke regeling de werknemer in staat moest stellen zijn uitgavenpatroon op een geleidelijke manier te kunnen aanpassen.

(Bron: Gids Online)

Mr. A.C.F. Mank-Zwerver,

Mr. N.N. Boonstra,

Mr. J.A.M. Bijlholt en

Mr. I. de Vries.

De vraag is verder of Stichting Woonstede haar zorgplicht heeft geschonden door de zaakwaarneming na verstrijken van daartoe gestelde termijn te beëindigen en de inboedel te laten vernietigen. De centrale overwegingen:

4.3. Partijen zijn het erover eens dat [eis.conv./ged.reconv.] geen maatregelen had getroffen voor het behoud van haar inboedel na de ontruiming. Door zich over de inboedel van [eis.conv./ged.reconv.] te ontfermen (en aldus het onmiddellijk afvoeren en vernietigen ervan te voorkomen) heeft Stichting Woonstede zich willens en wetens en op redelijke grond ingelaten met de behartiging van de belangen van [eis.conv./ged.reconv.].

Zoals hiervoor overwogen, ontleende Stichting Woonstede de bevoegdheid daartoe niet aan een rechtshandeling, terwijl die evenmin kon worden ontleend aan een elders in de wet geregelde rechtsverhouding.

De conclusie is dat Stichting Woonstede heeft gehandeld op basis van zaakwaarneming. Stichting Woonstede was daarbij op grond van artikel 6:199 BW gehouden de nodige zorg te betrachten en voor zover dit redelijkerwijze van haar kon worden verlangd de begonnen waarneming voort te zetten. [eis.conv./ged.reconv.] is op grond van artikel 6:200 BW gehouden, voor zover haar belang naar behoren is behartigd, de schade te vergoeden die Stichting Woonstede heeft geleden als gevolg van de zaakwaarneming. Stichting Woonstede heeft een retentierecht op de inboedel terzake van deze schade op grond van de artikelen 3:290 en 6:52 BW.

4.4. Of Stichting Woonstede bij de zaakwaarneming de nodige zorg heeft betracht, moet worden beoordeeld aan de hand van de omstandigheden van het geval. Vaststaat dat de huurovereenkomst met [eis.conv./ged.reconv.] was ontbonden vanwege een huurachterstand, terwijl bovendien door de Belastingdienst ten laste van haar loonbeslag was gelegd. Daardoor viel niet te verwachten dat [eis.conv./ged.reconv.] op afzienbare termijn de kosten zou kunnen betalen die waren gemoeid met de afvoer en opslag van haar inboedel.

Bij brief van 20 november 2009 heeft Stichting Woonstede [eis.conv./ged.reconv.] aangekondigd dat de inboedel zou worden vernietigd tenzij betaling van de kosten van ontruiming op woensdag 25 november 2009 zou zijn ontvangen. [eis.conv./ged.reconv.] heeft niet betaald. Weliswaar wordt in de brief van 20 november 2009 aanspraak gemaakt op betaling van € 3.979,42, welk bedrag niet ziet op de kosten van afvoer en opslag maar op de kosten van ontruiming, maar het is gesteld noch gebleken dat [eis.conv./ged.reconv.] het bedrag van € 3.521,50 dat met de afvoer en opslag gemoeid was, wel had kunnen betalen.

Op grond van haar retentierecht behoefde Stichting Woonstede de inboedel niet aan [eis.conv./ged.reconv.] af te geven, terwijl onder deze omstandigheden ook niet van haar kon worden verwacht dat zij de verantwoordelijkheid voor het behoud van de inboedel zou blijven dragen ook na verloop van veertien weken (31 augustus tot 9 december 2009), gedurende welke periode de kosten voor Stichting Woonstede bleven oplopen. Daarom wordt geoordeeld dat Stichting Woonstede niet heeft gehandeld in strijd met haar zorgverplichting als zaakwaarnemer door de zaakwaarneming na het aflopen van die termijn te beëindigen en de inboedel te laten vernietigen.

4.5. Deze overwegingen leiden ook tot de conclusie dat Stichting Woonstede jegens [eis.conv./ged.reconv.] geen onrechtmatige daad heeft gepleegd door de inboedel op 9 december 2009 te laten vernietigen.

4.6. [eis.conv./ged.reconv.] heeft nog aangevoerd dat Stichting Woonstede de inboedel had kunnen verkopen, de kosten uit de opbrengst voldoen en het restant aan haar uitbetalen. Het is echter niet aannemelijk geworden dat de executiewaarde van de inboedel hoger is dan de in verband met die verkoop te maken kosten (waaronder die voor het behalen van een titel en het leggen van beslag onder zichzelf, teneinde die verkoop mogelijk te maken). De in het geding gebrachte lijst van inboedelgoederen, door [eis.conv./ged.reconv.] zelf opgemaakt en zonder toelichting of onderbouwing voorzien van vervangingswaarden per inboedelgoed, is daartoe niet voldoende. Reeds daarom kan [eis.conv./ged.reconv.] hierin niet worden gevolgd.

4.7. Hieruit volgt dat de vordering van [eis.conv./ged.reconv.] niet toewijsbaar is op grond van bewaarneming en ook niet op grond van onrechtmatige daad. Een andere grondslag is gesteld noch gebleken. De vordering in conventie zal daarom worden afgewezen met veroordeling van [eis.conv./ged.reconv.] in de proceskosten.

4.8. Hieruit volgt voorts dat [eis.conv./ged.reconv.] gehouden is de in reconventie gevorderde schade die Stichting Woonstede als gevolg van de zaakwaarneming heeft geleden te vergoeden. De hoogte van de kosten van NIMAX voor afvoer, opslag en stortkosten van in totaal € 5.272,- is niet betwist. De vordering tot vergoeding daarvan zal daarom worden toegewezen, te vermeerderen met de wettelijke rente als gevorderd.

Mr. A.C.F. Mank-Zwerver,

Mr. N.N. Boonstra en

Mr. M.J. Oudman.

Dit schrijft minister Kamp (SZW) in een voorstel voor hervorming van de Ziektewet. De ministerraad heeft hiermee ingestemd.

Vanaf 1 januari 2013 worden mensen met een tijdelijk dienstverband die 6 maanden ziek zijn, opgenomen in een ziektetraject. De hoogte en duur van de Ziektewetuitkering wordt afhankelijk van het aantal jaren dat iemand heeft gewerkt.

Hogere premie werkgevers

Werkgevers en het UWV krijgen een grotere verantwoordelijkheid om zieke, tijdelijke werknemers aan het werk te helpen. Werkgevers betalen voortaan ook een hogere premie als er meer mensen met een tijdelijk dienstverband in de Ziektewet (of WIA) komen.

Sneller ander werk

Minister Kamp stelt voor om het UWV na 1 jaar ziekte te laten beoordelen of iemand wel ander werk kan doen. Die beoordeling is nu pas na 2 jaar. Ook kan UWV tot een proefplaatsing van maximaal 6 maanden besluiten; nu is dat nog maximaal 3 maanden.

Uitzendbureaus

Wanneer een zieke uitzendkracht weer kan werken, dan biedt het uitzendbureau passend ander werk.

De hervorming van de Ziektewet levert structureel €269 miljoen op.

Mr. A.C.F. Mank-Zwerver,

Mr. N.N. Boonstra,

Mr. J.A.M. Bijlholt, en

Mr. I. de Vries.

Een maand nadat de vrouw ontslag had genomen liet ze echter weten dat dit niet serieus genomen moest worden. Ze zou overspannen geweest zijn toen ze ontslag nam. De werkgever zou zich geen goed werkgever hebben getoond door haar geestestoestand niet te onderzoeken en haar niet te informeren over de gevolgen van ontslag.

Maar de rechter is van mening dat er in dit geval sprake is van een duidelijke en ondubbelzinnige op de beëindiging van de arbeidsovereenkomst gerichte wilsverklaring. De werkgever had geen aanwijzingen dat ze niet wist wat ze deed. De functie van de werkneemster bracht met zich mee dat ze goed op de hoogte was van de consequenties van ontslag nemen. Er kunnen omstandigheden optreden die de werkgever dwingen tot een nader onderzoek van de motieven achter het ontslag. Die omstandigheden deden zich hier echter niet voor.

(Bron: Rechtspraak.nl)

Mr. A.C.F. Mank-Zwerver,

Mr. N.N. Boonstra,

Mr. J.A.M. Bijlholt, en

Mr. I. de Vries.