Verkoop aan een ander is volgens curator Jan Bijlholt lastig, omdat het hart van het bedrijf in een andere bv zit; een machine waarmee scheepsmodellen van piepschuim worden gemaakt. De directie vroeg vorige week zelf faillissement aan. De schuld was opgelopen tot €800.000, vernam de curator. De zeven werknemers kregen sinds 1 januari geen salaris meer. Hen is ontslag aangezegd. Promorfo startte in 2009 en is niet winstgevend geweest, aldus Bijlholt. “ Men moest het hebben van de bootjeswereld, en die liet het als gevolg van de economische crisis afweten. Jammer, want het is een mooi, innovatief bedrijf.” De Noordelijke Ontwikkelingsmaatschappij verstrekte het bedrijf een achtergestelde lening.

Idske de Vries is werkzaam geweest voor ondernemers in het arrondissement Haarlem. Zij is echter geboren en getogen in Friesland en ziet er met  veel enthousiasme naar uit om haar  loopbaan voort te zetten in Joure.  Zij zal zich met name gaan richten op de ondernemingsrecht praktijk binnen Alderse Baas Advocaten.

Op verzoek van eigenaar Jelle Jan Hoeksma zijn beide bedrijven en een dochterbedrijf in kranen dinsdag door de Leeuwarder rechtbank failliet verklaard. De eigenaar besloot daartoe nadat de Rabobank de kredietkraan van straal- en coatingbedrijf Multifinish had dichtgedraaid vanwege een tegenvallende omzet. Tussen Multifinish en De Groot bestonden financiële banden, waardoor het carroseriebedrijf is meegezogen in het bankroet, meldt curator Jaap van der Meulen.

Beide bedrijven zijn leeggehaald. De inventaris van De Groot is op basis van pandrecht door de bank weggehaald en is al geveild. De toeleverancier van Multifinish heeft apparatuur teruggehaald. Van der Meulen onderzoekt of die ingreep rechtsgeldig is.

Door het ontbreken van de inventaris is de doorstart van beide bedrijven eigenlijk onmogelijk, aldus van der Meulen. De panden zijn in bezit van derden. De situatie is voor hem reden geweest de in totaal 21 personeelsleden woensdag al ontslag aan te zeggen. Rabobank had Multifinish een krediet verstrekt van €4 miljoen. Het bedrijf dat begin 2011 van start ging in nieuwbouw aan de Kanaalstraat in Harlingen, rekende het eerste jaar op een omzet van €2 miljoen aan werkzaamheden voor de scheepsbouw en de offshore. De bank greep in op het moment dat duidelijk werd dat de omzet zou uitkomen op hoogstens €1,2 miljoen. De snelheid waarmee de bank heeft opgetreden bevreemdt Van Der Meulen. ,,Het zegt iets over de nervositeit die heerst in de bankwereld.’’

De Groot is meegezogen in dit verhaal. Er bestonden financiële verplichtingen tussen beide bedrijven. Tekenend voor de situatie is dat het eigen vermogen van De Groot in 2010 is teruggelopen van €18.000 positief naar €542.000 negatief.

De bankschuld van De Groot bedraagt €600.000. De belastingdienst heeft €100.000 tegoed, gewone crediteuren €200.000. Multifinish heeft bij gewone crediteuren €100.000 uitstaan, en heeft een bankschuld van €4,5 miljoen.

Een medewerker bij Personeelszaken is in drie jaar opgeklommen tot de functie van seniorconsultant. Hij zit in zijn organisatie nu al aan zijn top. Hij kijkt uit naar een andere baan en kan aan de slag bij een concurrent van zijn werkgever, die ook nog eens een beter salaris biedt. Alleen: volgens het concurrentiebeding dat hij bij indiensttreding heeft getekend, mag hij gedurende twaalf maanden na zijn vertrek geen activiteiten uitoefenen die concurreren met zijn werkgever. Bovendien mag hij geen contact leggen met relaties van zijn vroegere baas en heeft hij een geheimhoudingsplicht over de werkzaamheden, klanten en collega’s daar.

De werknemer vindt dat zijn belang bij voortzetting van zijn carrière zwaarder weegt dan het belang van zijn oude werkgever om hem aan het non-concurrentiebeding te houden. De kantonrechter laveert tussen de belangen van werknemer en werkgever door. Hij schorst het concurrentiebeding gedeeltelijk. De werknemer mag na beëindiging van zijn arbeidsovereenkomst aan de slag bij de nieuwe werkgever, maar hij blijft gebonden aan zijn geheimhoudingsplicht.

Neem voor meer informatie contact op met:

mr. Boonstra,
mr. Mank-Zwerver of
mr. Bijlholt

Uit de evaluatie door bureau Astri blijkt enerzijds dat de maatregel voor een aantal jongeren het beoogde effect heeft gehad. 10.000 jongeren die anders geen vierde contract hadden gekregen bij dezelfde werkgever, zijn dankzij de maatregel aan het werk gebleven. Anderzijds zou aan 9.000 jongeren zonder de maatregel waarschijnlijk een vast contract zijn aangeboden.

De maatregel maakte het mogelijk om met jongeren tot 27 jaar gedurende vier jaar (in plaats van drie) of vier (in plaats van drie) opeenvolgende tijdelijke contracten aan te gaan voordat een vast contract ontstaat. De maatregel was bedoeld om jongeren gedurende de economische crisis langer aan het werk te houden, zodat zij uitzicht hielden op een vast contract als de economische situatie herstelt.

Neem voor meer informatie contact op met:

mr. Boonstra,
mr. Mank-Zwerver of
mr. Bijlholt

De ministerraad heeft hiermee ingestemd op voorstel van minister Verhagen (EL&I).

Nu mogen ondernemers alleen afspraken over hun prijs maken als ze samen niet meer dan 5% marktaandeel hebben en niet meer dan €40 miljoen omzet. De eis voor het marktaandeel wordt verruimd naar 10% en de omzetgrens verdwijnt.

De verruiming geldt alleen wanneer dit de handel met andere EU-landen niet beïnvloedt. Zo mogen winkeliers in Zuid-Limburg geen afspraken maken over prijzen van producten die bestemd zijn voor de Belgische of Duitse markt.

Neem voor meer informatie contact op met:

Mr. MJ Oudman,
mr. J.J. Hengst of
mr. JH van der Meulen

Een postbezorgster is bij het bezorgen van de post uitgegleden over een plak bevroren sneeuw. Voor een aan de werknemer overkomen eenzijdig voetgangersongeval op de openbare weg bestaat voor de werkgever geen plicht te zorgen voor een verzekering ter dekking van het risico van zo’n ongeval.

Achtergrond

Een postbezorgster in dienst van TNT Post is tijdens het bezorgen van post te voet bij een oprit van een woning uitgegleden over een plak bevroren sneeuw. Zij heeft daarbij haar linkerenkel gebroken. De postbezorgster heeft TNT Post aansprakelijk gesteld voor het haar overkomen ongeval. Zij vordert schadevergoeding, ofwel omdat de werkgever is tekortgeschoten in zijn zorgplicht ter voorkoming van het ongeval ofwel omdat hij verplicht was een behoorlijke verzekering af te sluiten voor dit soort ongevallen.

Nadere informatie over aansprakelijkheid werkgever

Een werkgever is aansprakelijk voor een arbeidsongeval dat een werknemer in de uitoefening van zijn werk overkomt als de werkgever zijn zorgplicht niet is nagekomen (art. 7:658 Burgerlijk Wetboek). De werkgever moet aantonen dat hij alle veiligheidsmaatregelen heeft getroffen die redelijkerwijs nodig zijn om schade als gevolg van een arbeidsongeval te voorkomen. Is de werkgever tekortgeschoten in zijn zorgplicht, dan moet hij de werknemer alle schade als gevolg van het arbeidsongeval vergoeden.

De Hoge Raad heeft eerder beslist dat een werkgever verplicht is te zorgen voor een behoorlijke verzekering voor schade die werknemers in de uitoefening van hun werk zouden kunnen lijden als gevolg van een verkeersongeval. Dat berust op goed werkgeverschap (art. 7:611 Burgerlijk Wetboek). Heeft de werkgever dat nagelaten, dan is hij verplicht tot vergoeding van het bedrag dat door zo’n verzekering zou zijn gedekt.

De procedure bij de kantonrechter

De kantonrechter te Utrecht heeft op 16 juni 2010 beslist dat de werkgever niet is tekortgeschoten in zijn zorgplicht (op grond van art. 7:658 BW). Maar volgens de kantonrechter was de werkgever wel verplicht te zorgen voor een deugdelijke verzekering om te voorkomen dat het risico op schade als gevolg van dit ongeval volledig wordt afgewenteld op de postbezorgster (op grond van art. 7:611 BW).

De procedure bij de Hoge Raad

TNT Post (advocaat in cassatie: mr. R.A.A. Duk en behandelend advocaat: mr. S.F. Sagel in Amsterdam) heeft cassatie ingesteld tegen de uitspraak van de kantonrechter te Utrecht van 16 juni 2010. Volgens TNT Post is zij als werkgever niet verplicht een verzekering te sluiten voor een eenzijdig voetgangersongeval van haar werknemer. (Het oordeel van de kantonrechter dat de werkgever niet in zijn zorgplicht is tekortgeschoten (art. 7:658 BW), is in cassatie niet aan de orde.)
De werkneemster (advocaten in cassatie: mr. D.M. de Knijff en mr. A. van Staden ten Brink in Den Haag) heeft verweer gevoerd.

De advocaat-generaal mr. J. Spier heeft op 12 augustus 2011 de Hoge Raad geadviseerd de uitspraak van de kantonrechter te vernietigen.

Uitspraak van de Hoge Raad

De postbezorgster is bij het bezorgen van de post uitgegleden over een plak bevroren sneeuw. Voor een aan de werknemer overkomen eenzijdig voetgangersongeval op de openbare weg bestaat voor de werkgever geen plicht te zorgen voor een verzekering ter dekking van het risico van zo’n ongeval.

De eerdere uitspraken van de Hoge Raad waarin een verzekeringsplicht op grond van art. 7:611 BW is aanvaard gingen over schade van werknemers in de uitoefening van hun werk als gevolg van verkeersongevallen. Zij waren betrokken bij een verkeersongeval als bestuurder van een motorvoertuig, of leden schade als fietser of voetganger als gevolg van een ongeval waarbij een voertuig was betrokken of het ging om een geval waarin de werknemer als fietser een eenzijdig fietsongeval was overkomen. Die verzekeringsplicht hangt samen met de bijzondere risico’s van het wegverkeer. Een eenzijdig voetgangersongeval moet buiten deze in de rechtspraak van de Hoge Raad afgebakende categorie verkeersongevallen blijven. Struikelen of uitglijden is niet een bijzonder risico van het wegverkeer. Er bestaat geen goede reden voor een verdergaande bescherming van de werknemer dan bij struikelen of uitglijden op de arbeidsplaats zelf, zodat de werkgever alleen maar aansprakelijk is indien hij is tekortgeschoten in zijn zorgplicht.

De uitspraak van de kantonrechter wordt vernietigd.

Gevolgen van deze uitspraak

De beslissing dat de werkgever voor een eenzijdig voetgangersongeval van zijn werknemer geen verzekering hoeft af te sluiten is definitief.

Dit is een samenvatting van de uitspraak van de Hoge Raad van 11 november 2011. Bij verschil tussen deze samenvatting en de volledige uitspraak is laatstgenoemde bindend.

Neem voor meer informatie contact op met:

mr. Boonstra,
mr. Mank-Zwerver of
mr. Bijlholt